In de rubriek “De Estafettepen” komt iedere keer een bevlogen en inspirerende deskundige uit ons vakgebied aan het woord. Iedere spreker draagt zijn eigen ‘opvolger’ voor, vaak voorzien van een gerichte vraag.Vorige keer gaf Diana Starmans de pen door aan Maarten Knigge, met de vraag: "als de wet verandert, hoe zorgen jullie er dan voor dat die ouderen de stap ook echt zetten?"Maarten Knigge van Woningcorporatie SOR Waarom woningdelen niet alleen over wonen gaatToen Diana Starmans mij de vraag stelde hoe wij ervoor zorgen dat ouderen daadwerkelijk gaan woningdelen als de wet verandert, heb ik daar even over nagedacht.Niet omdat het antwoord ingewikkeld is, maar omdat we onze ideeën over woningdelen de afgelopen jaren steeds verder hebben aangescherpt.Regels moeten helpen, niet tegenhoudenFinanciële en juridische onzekerheid vormen een belangrijke belemmering voor ouderen die geïnteresseerd zijn in woningdelen. Dat is ook niet vreemd. Iedereen die woningdelen serieus onderzoekt, loopt vroeg of laat tegen vragen aan als: wat betekent dit voor mijn AOW, toeslagen of andere inkomensafhankelijke regelingen? Die onzekerheid maakt mensen terughoudend. Daarom is het belangrijk dat hier meer duidelijkheid over komt. Regels moeten mensen helpen, niet tegenhouden.Meer dan een financiële afwegingOns onderzoek onder SOR-huurders liet echter ook iets anders zien. Bijna één op de tien bewoners ziet woningdelen als een goed idee. Voorstanders noemen vooral de gezelligheid en de mogelijkheid om kosten te delen. Nog eens 7% twijfelt. Bewoners noemen privacy, het aanpassen van gewoonten en de vraag met wie zij een woning zouden willen delen als reden voor twijfel. Dat laatste viel op. Want van bewoners die openstaan voor woningdelen, geeft 64% aan dat het liefst te doen met iemand die zij al kennen. Logisch ook. Tegelijkertijd heeft vrijwel niemand daadwerkelijk iemand op het oog. Daar ligt dus een uitdaging.Misschien laat dat zien dat woningdelen voor ouderen niet alleen een praktische woonkeuze is. Een student die gaat samenwonen staat aan het begin van zijn wooncarrière. Veel oudere bewoners wonen al tientallen jaren samen. Als een partner wegvalt, wonen zij ineens alleen. In al die jaren is een eigen ritme, zijn gewoonten en een manier van leven ontstaan. Dan gaat woningdelen niet alleen over ruimte, financiën of regels. Het gaat ook over vertrouwen, zelfstandigheid en de vraag wie je nog zo dichtbij wilt toelaten.De vraag achter de vraagDaarmee komen we ook terug bij de vraag van Diana: hoe zorgen we ervoor dat ouderen daadwerkelijk de stap zetten als de wet verandert? We kunnen op die vraag allerlei antwoorden geven. Denk aan voorlichting, het actief delen van voorbeeldverhalen, pilots of andere manieren om woningdelen aantrekkelijker te maken. Maar ons onderzoek roept ook een andere vraag op. Als mensen het liefst willen samenwonen met iemand die zij al kennen, maar vaak niemand concreet op het oog hebben, lossen we dat dan op met regels, campagnes en woonconcepten alleen? Of vraagt dat ook iets anders van ons? Hoe zorgen we ervoor dat mensen relaties opbouwen waarin vertrouwen ontstaat en waarin zulke keuzes überhaupt denkbaar worden?Ontmoeting als vertrekpuntMisschien ligt daar wel een deel van het antwoord. Wij komen steeds meer tot de conclusie dat woningdelen niet begint bij een contract of een woning, maar bij mensen die elkaar kennen, vertrouwen en naar elkaar omzien. Het interessante is dat die vraag niet alleen speelt bij woningdelen. We zien dezelfde behoefte aan ontmoeting, verbondenheid en naar elkaar omzien terug in de bredere opgave rond langer zelfstandig wonen. Daarom zetten wij als SOR samen met partners in op Zorgzame Buurten. Buurten waarin ontmoeting, verbondenheid en wederkerigheid vanzelfsprekender worden.De estafettepen geef ik graag door aan Ronald Buijs, Voorzitter Raad van Bestuur bij Laurens. Mijn vraag aan Ronald: "Wij investeren o.a. in prettig wonen, jullie onder meer in goede zorg. Maar bij wie hoort ontmoeting eigenlijk thuis?"
