In de rubriek “De Estafettepen” komt iedere keer een bevlogen en inspirerende deskundige uit ons vakgebied aan het woord. Iedere spreker draagt zijn eigen ‘opvolger’ voor, vaak voorzien van een gerichte vraag.Vorige keer gaf Martijn Ubink de pen door aan Mirthe Biemans, met de vraag: “Wat is er structureel nodig om dakloosheid op te lossen?Mirthe is directeur TUIS Nederland, de tak van Housing First Nederland die zich richt op het oplossen van jongerendakloosheid. Een estafettepen met een fantastische vraag voor mij en sociaal bewogen assetmanagers: wat is er structureel nodig om dakloosheid op te lossen? Een funest beeld Op het moment dat je ‘dakloosheid’ las, dacht je waarschijnlijk aan een onverzorgde man met een biertje op een bankje in het park. Dat is namelijk het meest gebruikte beeld van dakloze mensen in de media. Een beeld wat ervoor zorgt dat het grootste deel van de dakloze mensen over het hoofd wordt gezien. Veertig procent van de dakloze mensen is jonger dan 28 jaar, eenderde is vrouw. En het merendeel verblijft niet op straat of in de opvang, maar gaat van bank naar bank bij kennissen tot er geen kennis meer over is, of slaapt op plekken zoals schuurtjes, bergingen en auto’s. Dakloosheid is een woonprobleem Tot niet zo lang geleden werd dakloosheid door alles en iedereen als een zorgprobleem beschouwd. Als je in Nederland dakloos was, dan was er toch zeker wel wat mis met je. Dus kom je als je dakloos bent in een zorgsysteem, waarbij de gemeente toetst of je ‘onzelfredzaam’ bent. Als dat zo is dan mag je toegang mag tot een dure zorgplek waar niemand wil zijn: de bedden in de daklozenopvang. Terwijl de kern van wat mensen nodig hebben een veilige stabiele woonplek is. Jongeren zijn relatief gezien de grootste groep dakloze mensen. Dat is niet omdat ze niet in staat zijn om te wonen. Dat is omdat ze geen woning kunnen vinden, en niet iedere jongere veilig kan terugvallen op familie. Een simpele oplossing De structurele oplossing is simpel: dakloze mensen zijn urgent woningzoekend, dus behandel ze ook zo. Tot nu toe is maar 1 stad in Nederland die dakloosheid als urgentiecriterium heeft. Als je kijkt hoeveel mensen er dakloos zijn en hoeveel woningen er jaarlijks verhuurd worden, zouden we dakloosheid gemakkelijk binnen een jaar kunnen oplossen. Natuurlijk is het belangrijk om daarover afspraken te maken met de gemeente en zorgpartijen, maar laat dat je niet tegenhouden. In de eerste steden die hiermee aan de slag zijn, zien we dat die afspraken goed te maken zijn. Dit kan gewoon met de woningen die er nu zijn. Maar mooier is natuurlijk als er ook meer woonruimte komt. Daarvoor timmert Talis aan de weg met hospitaverhuur en woningsplitsing. Naar verluid splitsen ze iedere week een woning. Een daadkracht waar ik met bewondering naar kijk. Daarom geef ik de pen door aan Eline Kooi met de vraag: “hoe word je zo daadkrachtig?”
